วันอังคารที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2554

พ่อกับฉัน


พ่อ เป็นคนที่หายไปจากบ้านของเรานานแล้ว แต่ไปอยู่บ้านของคนอื่น นานเกือบ 5 ปีที่เจอพ่อแทบจะปีละครั้งหรือ 2 ครั้งนั่นก็นับว่ามากแล้ว พ่อเลือกจะออกจากบ้านของพวกเราไป และคิดว่าเราสองพี่น้องคงโตพอที่จะอยู่โดยไม่ต้องมีใครให้เรียกว่าพ่อทุกวัน

พ่อเป็นคนที่ฉันสนิทมากกว่าแม่ เป็นคนเก่งในสายตาฉัน เป็นคนตลกแปลก ๆ และถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันนาน ฉันก็รู้สึกว่าเราสองคนไม่ห่างกันเลย ปี 2553 เป็นปีที่ฉันเจอพ่อบ่อยที่สุด และคาดว่าจะเจออย่างนี้ไปตลอด

ฉันเป็นคนไร้แก่นสาร ทะเยอทะยาน พ่อบอกอย่างนั้นเสมอ พ่อบอกให้ดูว่าเท้าเหยียบบนอะไร พ่อบอกว่าน้อยครั้งที่เราได้เหยียบบนที่สูง แต่บ่อยครั้งที่เราเหยียบลงที่ต่ำ พ่อสอนให้ฉันติดดิน เพราะอยู่กับดิน ยืนบนดิน ฉันจะได้ไม่เจ็บตัว ฉันรู้เสมอว่านั่นเพราะพ่อเป็นห่วง

ฉันมักจะใช้ใจล่องลอยไปไกลแสนไกล กว่าจะให้มันกลับมาก็ยากเย็น ฉันพยายามติดดิน หลังจากตกลงมาจากที่สูง ที่ฉันจำมันไม่ได้แล้วว่าสูงแค่ไหน แต่มันไม่ได้สูงมากไปกว่าที่ใคร ๆ ยืน แต่มันเจ็บหนักสำหรับฉันน่าดู

พ่อพูดไว้ไม่มีผิด ฉันรู้ว่าพ่อจะพูดอย่างนี้แน่นอน ถ้าพ่อรู้ว่าฉันเจ็บปางตายในเรื่องที่ชอบปีนป่ายขึ้นฟ้า ฉันเก็บคำพ่อสอนไว้ในหัว และจำมันได้หลังจากเจ็บหนักทุกที สักวันฉันจะกลับมาเดินดิน แบบที่พ่ออยากให้ทำ แต่ฝันของฉันมันอยู่บนนั้น เดินดินยังไงก็ไปไม่ถึง ฉันจึงบอกพ่อว่า บางทีฉันต้องปีนป่ายบ้าง เผื่อว่าสิ่งที่ฉันฝันไว้มันจะสบโอกาสลอยลงมาตรงที่ฉันยืน ฉันไม่อาจยืนได้สูง ไม่อาจเดินได้ไกล แต่ฉันรู้ว่าฉันจะกลับไปอยู่ตรงไหน เมื่อฉันเสียใจ ฉันรู้ว่าคำพ่อสอนจะอยู่ตรงนั้นเสมอ

เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะกลับไปยืนร้องไห้บนดิน ดินที่พ่อบอกให้ยืน ...... คงไม่นาน

รักพ่อเสมอ ... ลูกสาวคนเดิม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น