วันจันทร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

บ๊ายบายสตรอเบอรี่

เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูร้อน คือในเดือนมีนาคมเป็นต้นไป เด็กดอยอย่างฉันจะรู้ได้ว่า ผลไม้อย่างสตรอเบอรี่ก็จะค่อย ๆ หายไปด้วย และมันจะแคระแกร็นไปเรื่อย ๆ จนถึงเดือนเมษายน ซึ่งก็เรียกได้ว่าไม่มีใครอยากจะกินมันเท่าไหร่แล้ว เพราะผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวอมหวานมักจะมีตอนฤดูหนาว เพราะจะช่วยให้ผู้ที่รับประทานมันเข้าไปมีภูมิต้านทานจากโรคหวัดที่อาจจะมาเยี่ยมเยือนเราได้ทุกเมื่อ


พอเข้าฤดูร้อนก็ต้องทานอะไรที่หวาน ๆ เย็น ๆ ซึ่งผลไม้ที่มาแทนหนึ่งในนั้นก็คือมะม่วงสุก สตรอเบอรี่ที่มีรสเปรี้ยวอยู่ด้วยก็มีความนิยมที่ลดลงไป และหากมันยังมีช่วงชีวิตที่ยืนยาวถึงฤดูร้อน มันก็คงกลายเป็นผลไม้ที่ราคาตกต่ำน่าดูเช่นกัน คงไม่ราคาสูงอย่างทุกวันนี้

และวันนี้ (1 มีนาคม 2554) ก็เข้าใกล้ช่วงเวลาบ๊ายบายของพวกมันเต็มทีแล้ว ปีนี้ฉันทานเธอไปแค่ 1 กิโลกรัมเท่านั้น และฉันจะรอเจอเธออีกทีเมื่อถึงตอนนั้น ตอนที่ฤดูหนาวมาเยือน เราคงได้พบกัน และได้อ้อยอิ่งลิ้มรสกันและกันอีกครั้ง ............ ฉันจะเฝ้ารอคอยเธอ สตรอเบอรี่ ผลไม้แห่งฤดูหนาว

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น