วันเสาร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554

เมื่อฤดูร้อนมาถึง

เย็นของวันแรกในการทำงานประจำครั้งที่ 3 ทันทีที่กลับเกือบจะถึงบ้าน ฉันเห็นภาพที่คุ้นเคยอีกครั้ง "เหลืองอินเดีย" จะออกดอกสีเหลืงงามสะพรั่งเมื่อลมร้อนมาเยือน มันสวยงามและเหลืองทั้งต้นมาได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว แต่ฉันยังไม่มีโอกาสหรืออาจเป็นเพราะขี้เกียจจะเอากล้องออกจากที่หลบซ่อนก็ได้ แต่เมื่อต้องทำงาน ฉันเห็นความสำคัญของเวลามากขึ้น

และเมื่อมองมันร่วงหล่น ฉันก็รู้ได้ทันทีว่า ไม่มีเวลาไหนเหมาะเท่าตอนนั้นอีกแล้ว เพราะความสวยงามนั้นมันพร้อมจะจากฉันไปทุกเมื่อ ลมร้อนอ่อน ๆ พัดมาในตอนเย็นใกล้พระอาทิตย์ตกดิน ผู้หญิงคนหนึ่งได้เดินถือกล้องถ่ายภาพเหล่านี้เก็บไว้เพื่อเตือนความทรงจำ ว่าเวลาของเรามีน้อยเกินกว่าจะผลัดวันประกันพรุ่งต่อไปอีกได้ ............จากนั้น ลมอุ่น ๆ ก็พัดเอาดอกไม้สีเหลืองร่วงหล่น พร้อม ๆ กับการเดินจากไปของผู้หญิงคนนั้น ..... แต่ภาพต่าง ๆ กลับปรากฎในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืมเลือน



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น